Elefante Blanco

Het gebouw is in beslag genomen door daklozen, drugsverslaafden en criminelen. De priesters doen hun best om een nieuw perspectief te bieden en de armzalige krotten te vervangen door nieuwe woningen. Maar het is een gevecht dat je allen maar volhoudt als je écht gelooft en Nicolas twijfelt steeds meer. Bovendien is hij nog steeds zwaar getraumatiseerd en worstelt hij met een geheim. Hij vind troost bij de atheïstische maatschappelijk werkster Luciana. Terwijl zijn geloof verzwakt, ontstaan er steeds meer spanningen en geweld in de wijk, mede veroorzaakt door de drugskartels.
Het verhaal is goed gefilmd en prachtig geacteerd, maar schetst een vreselijk bestaan. Toch is het een verhaal met een positieve missie.
Regisseur Pablo Trapera heeft deze film goed getimed, net nu het Vaticaan de eerste Latijns-Amerikaanse paus heeft gekozen. Jorge Mario Bergoglio is ongetwijfeld een stuk minder progressief dan Julian en Nicolas maar ook hij bezocht regelmatig de arme buurten van Buenos Aires net als de priesters in Elefante Blanco.