La Conquête levert een prachtig kijkje in de politieke keuken op. De film is een genadeloos portret van Nicolas Sarkozy en volgt hem in zijn race naar het presidentschap. Een race boordevol vuile trucs en conflicten achter de schermen. En natuurlijk is het Franse politieke bedrijf een slangenkuil, maar Sarkozy blijkt lang niet de giftigste slang te zijn! De allergiftigste zou nestor Chirac wel eens kunnen zijn, die doodleuk zegt: “Sarkozy is mijn laatste scalp.
Soms vraag je je af, of in het voortdurende machtsspel het welzijn van de bevolking nog een rol speelt. Terwijl president Jacques Chirac een nieuwe termijn overweegt, proberen kroonprinsen Sarkozy en de Villepin elkaar voortdurend vliegen af te vangen. Regisseur Xavier Durringer schildert de Villepin af als een ijdeltuit, die voortdurend om steun van Chirac bedelt. En Chirac zelf is te zien als een gladde president die een gloeiende hekel had aan de ambitieuze Sarkozy. Dus La Conquête is niet alleen een ontluisterend portret van Sarkozy als president in wording.
De film werd een publiekstrekker in Frankrijk alsof het een bevestiging was van wat het Franse publiek al wist. En het is natuurlijk dankbaar filmmateriaal, met over de straat rollende politici, die met een camera in de buurt opeens poeslief tegen elkaar doen.
Als in een stuk van Shakespeare, Much ado about nothing, zo was de sfeer in politiek Parijs tussen 2002 en 2007. Alles leek geoorloofd om de macht te behouden, de favoriete opvolger voor te trekken en de tegenstander in een kwaad daglicht te zetten.
Naast dat politieke steekspel krijgen we ook een inkijkje in het zielenleven van Sarkozy, die voor een groot deel afhankelijk was van de sterke vrouw achter hem, Cécilia.
In een mooie rol van Denis Podalydès als Sarkozy zien we een kleine straatvechter en Bernard Le Coq zien we als Chirac, de sluwe vos.
Hoewel elke overeenkomst met de werkelijkheid op toeval berust, is het filmverhaal tot stand gekomen na uitgebreide analyse van boeken en documenten en na raadplegen van informanten. Dus het zou best ’s zo gegaan kunnen zijn.
Ten overvloede: ook voor niet-politiek geïnteresseerde kijkers een boeiende film.
