In Terraferma toont de Siciliaanse filmmaker Emanuele Crialese het vaak gruwelijke lot van Afrikanen die in gammele bootjes naar Italië varen. De film is een aanklacht tegen de westerse inhumane omgang met illegale immigranten, maar wordt nergens te zwaar.
Wanneer de oude visser Ernesto met zijn kleinzoon Filippo op zee vist, dobberen in de verte wat opvarenden rond. Ze pikken hen op. Een van hen is hoogzwanger en bevalt bijna meteen van een dochter.
Voor de oude man is het simpel: buitengaats gelden de wetten van de zee, drenkelingen moeten worden gered. Maar daarmee krijgt hij te maken met de wetten van de Europese Unie. Illegalen mogen niet geholpen worden. Een groot dilemma voor de vissers. Je kunt problemen krijgen met de politie, en bovendien houden toeristen ook niet zo van halfdode drenkelingen. De jonge Filippo heeft het er moeilijk mee en doet iets wat grote gevolgen heeft.
Een aantal jaren geleden bereikte een Afrikaans vlot, na 21 vreselijke dagen op zee, de kust van Lampedusa. Vijf overlevenden, waaronder één vrouw, bevonden zich tussen de meer dan zeventig levenloze lichamen. De gebeurtenis haalde de wereldpers. Regisseur Crialese vroeg de vrouw in de film mee te spelen. Zij speelt op het witte doek in feite zichzelf en woont inmiddels in Nederland, getrouwd en zwanger van haar eerste kind.
De film won vorig jaar de Special Jury Prize van het Filmfestival van Venetië.
